Week 3

The smiling Miley Cyrus

Mijn ouders dachten dat het leuk was om mij geen standaard naam te geven. Toen mijn tante op Hawaii woonde en wat typische namen doorstuurde, was de keuze gevallen op Maile. Wel met een y op het eind om het qua uitspraak wat makkelijker te maken. Dachten ze. Dat ging op zich een tijd goed, tot het internet een hype werd. Engelse woorden infiltreerde de Nederlandse taal en al gauw was e-mailen razend populair. Dat was ook direct het einde van het goed uitspreken van mijn naam. Alles moest ineens op z’n engels benoemd worden. En zo werd ik Meelie. Waar ik eerst iedereen corrigeerde en moest uitleggen dat je ook nog namen op z’n Hollands kan uitspreken, werd die taak al snel van mij overgenomen. Bij een nieuwe docent schreeuwden mijn klasgenoten de juiste uitspraak door de klas. Gedeeld leed. Iedereen verbaast als het wel een keer goed ging. Als ik mij voorstel is de standaard reactie: “hoe?!”

Inmiddels ben ik het gewend dat bijna niemand mijn naam direct goed uitspreekt. Om over de spelling nog maar te zwijgen. Hoeveel mogelijke schrijfwijzen ik al niet ben tegengekomen. Bij de Starbucks kreeg in beker met 10 doorgekraste versies van mijn naam. Met enig puzzelen was de barista toch op eigen kracht op de juiste schrijfwijze gekomen. Ik heb hem maar een complimentje gegeven. A for effort.

Hoe ik het makkelijker kan maken? Sinds de bekendheid van Miley Cyrus is de uitleg vereenvoudigd. Vaak is er een blik van herkenning als ik mijn voornaam noem. Gevolgd door: Cyrus? Als ze niet direct haar nummer wreking ball gaan zingen. Nu weet ik niet of ik perse geassocieerd wil worden met de reputatie van deze ster, maar ik neem het voor lief.

En is Maily dan makkelijk af te korten of te voegen in een bijnaam? Inmiddels ben ik voor sommigen Miles. En waar ik vroeger de bijnaam smiley echt gehaat heb, ben ik er vandaag de dag wel trots op. Mensen herkennen mij aan mijn lach en leggen een link met mijn voornaam. Moeilijk te vergeten toch? Wat iets simpels als een naam al niet teweeg kan brengen. Gelukkig heb ik altijd een leuk achtergrond verhaal te vertellen en genoeg ezelsbruggetjes om je op weg te helpen. En denk je dat alleen mijn voornaam stof doet opwaaien? Een exotische voornaam in combinatie met Hollander is weer een heel ander verhaal. 

Oh en hoe ik had geheten als ik een jongen was geweest? Rico… dan ben ik toch maar blij dat ik als meisje op de wereld kwam :)