Het nieuwe werken
Werkplekken zijn er in verschillende soorten en maten. Populair is de kantoortuin. Een georganiseerde chaos met werkplekken en weinig privacy. En met een bedrijf dat qua mankracht groter is dan de capaciteit van het gebouw, is flexwerken een feit. Roosters moeten bewerkstelligen dat niet iedereen tegelijk op kantoor is, de plekken zouden voor iedereen toegankelijk moeten zijn en verder is er weinig nodig, toch? In de praktijk werkt het alleen allemaal net iets minder soepel dan gehoopt.
Het begint al bij de starttijd van je werkdag. Als je net wat later dan een andere collega op kantoor bent, dan is jouw plek waarschijnlijk al bezet. Ik hoor je denken, met flexplekken heeft toch niemand een eigen plek? Dromen kan altijd. Stiekem worden plekken zeker wel als eigen beschouwd. Een klein beetje autistisch zijn we allemaal wel en gaat niemand heel goed op verandering. Hier moet je dus al goed over nadenken.
Ook is er van alles mis met de verschillende werkplekken. Snel een goede stoel omwisselen, beeldscherminstellingen die niet kloppen, en denk je dan zomaar overal te kunnen zitten, blijk je een te oude laptop te hebben voor de aansluitingen. Om nog maar niet te hoeven spreken over je eigen spullen. Waar laat je die? Demonstratief op een bureau om je territorium af te bakenen? In een ladekast die al 10x is verplaatst? Of sleep je alles telkens mee van huis naar kantoor en andersom? Niemand weet het. Het eerste halfuur ben je steevast bezig met jezelf te installeren en alles bij elkaar te zoeken. En als je dan eenmaal zit, dan komt er wel een collega langs die zo nodig bij jouw plek moet zijn. Of erger, beledigt aankijkt omdat je zijn plek hebt ingepikt. Klagend en vol frustratie begin je veel te laat uiteindelijk je werkdag.
Daarnaast is voor een aantal collega’s waarschijnlijk ook de rust verleden tijd. Meer collega’s of de werkvloer, meer verschillende types. De afdeling veranderd in een kermis. Luide discussies, vijf mensen die tegelijk bellen, grappen en grollen. Nee, een stille teameiland is niet meer van deze tijd en iedereen zal elkaar moeten omarmen. Tenminste, als de eerste klachten nog niet zijn ingediend. Hopelijk wordt er niemand weggestemd. Heeft er iemand immuniteit? Net Expeditie Robinson. Leven om te overleven. En hoewel je soms misschien zin hebt in een praatje en wat afleiding, vraag je je na een paar uur toch af waarom je niet gewoon thuis was gebleven.
Reactie plaatsen
Reacties