Week 7

The fear of missing out

We kennen het allemaal: de angst om ergens niet bij te horen. Geen zin in een feestje maar toch gaan, voor hetzelfde geld is het super leuk en hoor je achteraf dat je er echt bij geweest moet zijn. De noodzaak om sociale contacten te onderhouden, dat je op maandagochtend bij de koffieautomaat kan vertellen wat je allemaal wel niet gedaan hebt van het weekend. Hoe drukker hoe beter. En toen kwam daar corona. De pandemie maakte het allemaal wat luchtiger, er waren geen feestjes waar je bij moest zijn geweest. De weekenden werden gevuld met Netflix en chips eten. Niemand beleefde meer iets. Het spannendste was boodschappen doen en hopen dat niet alles wat je nodig had was weg gehamsterd.  En langzaam maar zeker maakte the fear of missing out plaats voor de fear of taking part. Op de bank leven in een joggingbroek was alles wat je nodig had. All day, everyday. Werden en versoepelingen aangekondigd, dan werd er ineens weer van alles van je verwacht. Je moest weer naar buiten, je gezicht laten zien en sociaal doen. Gelukkig was het allemaal maar van korte duur, we gingen van lockdown naar lockdown. Nu de pandemie op z’n retour is – voor hoe lang is de vraag – komt het normale leven weer terug. Maar wat is nog normaal? Elke avond bankhangen in je eentje was toch heerlijk? Is het niet te vermoeiend om weer avonden achter elkaar met vrienden op te trekken, uit eten te gaan en concerten bij te wonen. Ik weet niet eens meer hoe het werkt. Ik word al nerveus bij het idee dat er iemand binnen 1,5 meter bij me in de buurt komt. Heerlijk dat niemand legaal in m'n aura mag komen. Laat staan dat ik straks met 20.000 man in een concertzaal moet staan meezingen en -springen. Nee, ik krijg al paniekaanvallen bij het idee. Handen mogen weer geschud worden, drie zoenen tijdens verjaardagen en stinkende vreemden kunnen weer je naast zitten in het OV. Ik vraag me oprecht af waarom we dit zo gemist hebben.

Dit alles gold ook een beetje voor corona zelf. Het eerste jaar had iedereen de angst om het te krijgen. Heel voorzichtig hield iedereen zich netjes aan de regels. De verhalen uit de ziekenhuizen logen er niet om. Naar mate de tijd vorderde, werd iedereen onverschilliger. Het zal toch wel meevallen, ik krijg het toch niet of ik ben toch gezond. Het laatste half jaar begon ook ik zo te denken. Had ik het niet allang gehad moeten hebben? Het valt vast wel mee. Afgelopen week was ik de pineut. Na een paar dagen koorts en helse keelpijn, sloeg de zelftest van dag drie positief uit. Ook ik had nu corona. Ik ben blij dat het bij griepverschijnselen is gebleven en dat het me allemaal is meegevallen. Nee, het was geen pretje maar het kon veel erger. Wel bedacht ik mij dat ik nu echt kan vertellen dat ik de coronapandemie heb meegemaakt. Geen fear of missing out, ik heb het gehad, en heb het er zonder kleerscheuren vanaf gebracht. Wat een bikkel! De positieve zelftest bewaar ik als bewijs. Ik was er echt bij!