Week 24

Lekkere middag

Ik heb een haat liefde verhouding met het strand. Op de een of andere manier vallen alle dingen waarvan je weet dat het bij het strand hoort, toch altijd tegen. Nu ging ik deze keer niet naar mijn vaste plek, Zandvoort. Zandvoort hoort bij mij. Als je een oma hebt die aan het strand woont, kom je er vaker dan alleen om te zonnen. Deze keer week ik af van mijn stramien, gewoon omdat er dichterbij ook een strand is voor een gezellige middag.

Het was zondag, zo’n graad of 22, licht bewolkt met een briesje. Prima weer dacht ik.
Bij aankomst op het strand verwacht ik geen 30 graden, strak blauwe lucht, en geen mens in de wijde omtrek, maar het pakt toch niet uit zoals gehoopt. Het begint al bij het vinden van een parkeerplek. Uiteraard ben ik niet de enige met het idee om een middagje op het strand door te brengen. Rondjes rijden en ver lopen als resultaat. Het wolkendek is hier toch net iets dikker dan thuis en de wind is hier kracht coupe windhoos. Als je je haar los hebt, dan is je zicht niets meer waard. En los haar, dat had ik natuurlijk. En niks om het vast te doen. Ik kan al uitkijken naar het uitkammen van alle klitten. Als ik eenmaal neerplof op een plekje tussen de weinige mensen (waarom waren er zoveel auto’s als er bijna niemand op het strand is) word ik geconfronteerd met het ergste gedeelte van het strand: zand. Ja ik hoor je denken, strand is zand dus dit had je kunnen weten. Ik weet het ook, maar het valt elke keer tegen. Zand overal, zeker met de harde wind. In je oren, je neus. Gezandstraald. En tot overmaat van ramp, zand in mn mond. De hel. Je probeert er maar het beste van te maken en te genieten van de zee. Schreeuwende meeuwen, gillende kinderen. Heerlijk rustig.
Mocht je vervolgens nog denken: ik ben niet zo lang op het strand en het is bewolkt, dus ik verbrand niet? Think again. Rode wangen en neus zijn niet te voorkomen.
Tot slot ga je nog wat drinken bij een strandtent waar iedereen veel te hip is, de service veel te langzaam en alles veel te duur. Je vertrekt uiteindelijk vermoeid, onderkoeld, vol zand, en lichtelijk geïrriteerd. Heb ik dan een mooie dag gehad? Absoluut! Heb ik ervan geleerd? Absoluut niet. De volgende ga ik met hernieuwde frisse moed wederom naar het strand en doe ik net alsof dit allemaal niet gebeurd is. Wat nou zand? Niks mis mee.