Op thuiswerkdagen tuur ik graag uit het raam. Niet omdat ik mij verveel, of omdat ik pauze heb, maar omdat ik dat verdien! Een manager pleitte ooit voor een raamkijkdag. Een dag voor jezelf. Een dag, wat eigenlijk een werkdag hoort te zijn, waar je gewoon even doelloos voor je uit kan staren. Opladen. Ik heb van de dag meer een dagelijks moment gemaakt. Maar in plaats van doelloos te staren, ga ik observeren. Ik wil alles in de gaten houden. Gluren naar de buren. Heerlijk. En er is zoveel te zien. Hoe de buurman aan de overkant, een kale 70-tiger op veel te hippe gympen, zijn geliefde auto obsessief voor de deur wil hebben staan. Direct naar buiten als er plek is. Terwijl hij een garage heeft. De buurvrouw die haar dochter naar school brengt maar uren wegblijft, spijbelend van het thuiswerken. De vreemde man die al mompelend op het midden van de weg slentert, elke dag rond hetzelfde tijdstip. Een doel lijkt hij niet te hebben. De dronkaard op het speelplein, fiets tegen het bankje, strak shirt om zijn bolle buik en blikjes bier voor de rest van de dag. Een wereld vol individuen met hun bezigheden en verhalen. Ik kan er eindeloos naar kijken. Routine, elke dag opnieuw, mij zorgen makend als ze afwijken van hun gebruikelijke gedrag. Toch vraag ik mij af of er iemand precies hetzelfde doet. Starend uit het raam, dezelfde mensen gadeslaand. Ongegeneerd glurend door de jaloezieën start ik weer een nieuwe dag. Stiekem hoop ik dat er niemand terugkijkt.
Typisch Hollander
Reactie plaatsen
Reacties