Lange dag

Schel geschreeuw haalt mij uit m’n concentratie. Ik was rustig begonnen aan een klamme thuiswerkdag als ik door m’n open balkondeur heisa op het veldje hoor. Zonder op te staan blijf ik eerst even luisteren. Er wordt gevoetbald met, ik denk, twee kinderen. De man en vrouw die ik hoor kan ik nog niet goed plaatsen. Als er allemaal speltechnische aanwijzingen geschreeuwd worden, ga ik toch even kijken. Twee blonde jongens van, naar ik schat, vijf en twee jaar rennen achter een bal aan. De man en vrouw staan stil en willen dat de bal in hun richting geschopt wordt. Geen moeite om te bewegen. Dan valt bij mij het kwartje. Opa en oma met kleinkinderen. Waarschijnlijk gedwongen om vandaag op te passen. Ze hebben daar duidelijk geen zin in. Aan de communicatie te horen zijn ze ook wat oudere kinderen gewend en hebben klaarblijkelijk geen geduld. Het potje voetbal duurt dan ook nog geen vijf minuten. Oma kan er niet tegen dat de vijfjarige haar ingewikkelde aanwijzingen niet opvolgt. Ik zie gewoon een jongetje dat vrolijk achter de bal aanrent als het hem uitkomt.

Even later rennen de jongens met maar één schoen aan over het veldje. Ze hebben de grootste pret. Ook dit kan oma niet hebben. Vanaf het bankje schreeuwt ze wel 10x dat Lars (LÁHÁRS), de jongste, zijn laars moet pakken en naar haar toe moet komen ("kom NÚ hier"). Lars rent vrolijk lachend op één laars rondjes. Zijn broer erachteraan. Die mag blijkbaar wel met één schoen lopen, overduidelijk het lievelingetje van oma. Als Lars even later zelf zijn laarsje aan probeert te doen en daarbij half op z’n kop hangt, kan er bij oma geen lachje vanaf. Ze zucht en schreeuwt (LAHÁÁÁRS) nog maar eens dat hij met z'n laars naar haar toe moet komen. Zelf te lui om even op te staan. 
Opa zit er maar een beetje ontredderd bij en heeft duidelijk niet de broek aan in de relatie. Zuchtend vraagt hij hoe laat het is. Hij heeft het gehad en ze gaan op huis aan. Nog geen 15 minuten zijn ze op het veldje geweest. Dit wordt voor iedereen een lange dag…