Vliegtuigperikelen deel II

Commotie in een vliegtuig is nooit een goed teken. Niemand kan ergens heen en je kan vrij weinig anders doen dan hopen dat alles meevalt. Nu heb ik het gelukkig niet over het soort commotie dat ontstaat bij problemen met een vliegtuig. Nee. In dit geval is de commotie ontstaan rondom een aantal passagiers.

Al kort na het opstijgen merk ik dat er een wat grotere groep vrienden verspreid door het vliegtuig zit. Een deel zit dicht bij mij, vlakbij de ingang en nooddeuren. De groep doet mij denken aan Oh Oh Cherso: luidruchtig, grof, tikkeltje aso en de behoefte naar seks, drank en drugs spat er vanaf. Helemaal naar de klote, dat is het motto. Niet mijn type mens, maar wel interessant om naar te kijken. De eerste uren vermaak ik mij dan ook prima in het observeren van deze groep. Regelmatige komen er een paar samen bij de nooddeur en staan daar vrolijk te kletsen met een drankje in hun hand. Want de drank vloeit rijkelijk. Elke keer als het personeel langskomt voor een versnapering, worden de kleine flesjes sterke drank rondgedeeld. De sfeer zit er goed in. Diezelfde sfeer wordt aan de rest van de reizigers een beetje opgedrongen. Slapen zit er niet in. Te rumoerig.

Na een paar uur beginnen de eerste klachten binnen te stromen. De stewards en stewardessen worden aangesproken door geïrriteerde mensen. Of het de bedoeling is dat deze jongens maar steeds in het gangpad hangen? Na een aantal verzoeken van het personeel druipen de druktemakers steeds voor een paar minuten af. Al snel vormen ze echter weer een cirkel van gezelligheid. Het maakt allemaal geen indruk op ze en ze zijn zich van geen kwaad bewust. Wanneer de zoveelste klacht gemeld is, is een van de stewardessen er klaar mee. Met kordate pas stapt ze op de grootste druktemaker af. “Het is nu genoeg, ik wil dat je rustig op de plek gaat zitten en er alleen vanaf komt als je naar het toilet moet” zegt ze nijdig. Die toon komt niet goed binnen bij de jongeman. “Ik ga helemaal nergens heen, ik mag hier gewoon staan als ik dat wil” en neemt nog een slok van zijn drankje. Iedereen voorin het vliegtuig luistert aandachtig mee. Dit kan helemaal uit de hand lopen, denk ik. In een vliegtuig, boven zee, geen kant om op te gaan. Gaat dit escaleren? Ik hoop toch echt van niet. Nadat ook de andere stewards er wat van gezegd hebben, en echt al het personeel ze zat is, lukt het de piloot om het schoffie weer even op zijn plaats te krijgen. Als we een paar minuten later hevige turbulentie krijgen en het bordje: stoelriemen vast, aangaat, vraag ik af of ze bewust een onrustige route hebben gezocht. Alles om deze gasten stil te krijgen.

Als we onze tussenstop gaan maken wordt er in eerste instantie omgeroepen dat iedereen voor bestemming Curacao mag blijven zitten. Iedereen met bestemming Punta Cana mag naar buiten. Langzaam druppelen de passagiers langs ons heen. De open deur zorgt voor warme lucht. Het is buiten zeker 30 graden en de zon schijnt fel. Wanneer er geen beweging meer is door de uitstappende passagiers lijkt het even rustig. Wachten op vertrek.

Dan komen er ineens zes agenten binnen. Het personeel wijst ze de weg naar de herrieschoppers. Here we go, denkt ik. Hen wordt vriendelijk verzocht het vliegtuig te verlaten. Maar denk maar niet dat ze dat vrijwillig gaan doen. “Als ik mee moet dan gaan ze allemaal mee” roept de grootste plaag. Er volgt een discussie in het Nederlands en Spaans. Engels spreken ze op de Dominicaanse Republiek namelijk niet. Ook nu lijkt het er niet op dat er maar enige vorm van medewerking gaat worden verleend. 

“We willen iedereen verzoeken het vliegtuig te verlaten en je spullen mee te nemen” wordt er even later omgeroepen. Ik zucht hardop en erger me steeds meer aan deze irritante groep. In mijn winterse outfit en bepakt met al mijn spullen lopen we het vliegtuig uit. Onder het vliegtuig staan we in de felle zon te wachten tot iedereen uit het vliegtuig is. Als er geen mensen meer volgen, zie ik dat de groep zich nog niet bij ons heeft gevoegd. Ironisch dat uitgerekend zij nu blijven zitten.

Iedereen vraagt zich inmiddels af wat er nu gaat gebeuren. Het is dat ik weet waarom we het vliegtuig uit moesten, maar de mensen die achterin zaten denken dat het routine is. Niemand die ons wat verteld en de zon brand op ons gezicht. Het lange wachten is begonnen….